همیشه  تو   ذهن  خودم  شازده  کوچولو  رو  یه  جوری  نقاشی  کرده  بودم  که خیلیم  دوستش  داشتم  این  شازده  کوچولوی  من  خیلی  معصومانه  نگاه  می کرد  حرف  میزد  و می خندید  و بعضی  او قات  منم میشدم هم سفرش  به  هم  می رفتیم  جاهای  خوب جاهای  خوب که  ادم  بزرگا نباشن!من ادم  بزرگا رو   دوست  ندارم! 

داشتم  با  شازده  کوچولوم  حرف  میزدم  که  بابام  صدام کرد گفت  ترمه  بیا  یه  دقیقه این فیلمو  ببین من  رفتم اما  یه  لحظه گفتم  بابا  شازده  کوچولو  تو   تلویزیون چی  کار  میکنه؟؟

نه  نه  نه!!

شازده  کوچولو  که  بابا  نداشت  که دستش  کراک  بده  بکشه  و شازده  کوچولوم  بگیره  و  بکشه  بعدشم  شازده  کوچولو  بخنده  و  باباشم  بخنده  نه  خدای  من  شازده  کوچولو  من  کراک  بکشه 

چرا  اون  بچه  شازده  کوچولو  بود!

بعد  من  گریه  کردم   اما  تو  اون  فیلم   شازده  کوچولو  خندید  چرا  خندید  نمیدونم   اما  خندید  و  سهم  من  از  خنده  اون شد  یه  نقطه  سیاه تو قلبم.

خدایا  این  مردونگی  نیست  اون   شازده  کوچولو  فقط  ۳  .۴  سالش  بود!!

دیگه  وقتی  چشمامو  میبندم  تو  چشمام  نمی اید  انگار  با  من  قهره   انگار  با  دنیا  قهره  منم  نمیخواد  ببینه  ستاره  ها رو  هم  که  نگاه  میکنم  خونش  معلوم  اما  جاش  یه  دیو  سیاه  اومده  که  یه  بار ازش   اسمشو  پرسیدم  میدونید  اسمش  چی  بود؟؟

حقیقت!!